Recensie: The Enchanted Life

The Enchanted Life – Sharon Blackie
In het Nederlands uitgegeven onder de naam: Het Betoverende leven.
2018

Vond ik haar vorige boek ‘If women rose rooted’ pakkend, diepgaand en ronduit poëtisch, dit boek van dr Sharon Blackie valt tegen. Ik kan nu nog steeds niet goed zeggen waar het precies over gaat, al heb ik het sterke vermoeden dat het om ‘aandachtig leven’ gaat. Toch is niet eens de sfeer blijven hangen. Sommige stukken heb ik simpelweg overgeslagen.

Natuurlijk is er niets op tegen in elke vogel of boom een bijzonder teken of mythische boodschap te zien, aan een dierbaar koffiekopje betovering toe te dichten. Je wilt dit zien of niet, en geloof me, ik wil dat best zien. Ik houd van verhalen en mythen en sprookjes. Ik ben dol op fantasie en creativiteit. Ook ben ik het met haar eens dat de aarde een krachtige bondgenoot is (wat zeg ik: alsof we los staan van de aarde), maar ditmaal weet ze met haar boodschap niet te overtuigen.

Prima, van aandachtig leven word je een minder egocentrisch mens, meer open naar het leven en je bent op vele fronten beter af. Maar of het een mens bewuster maakt op de manier waarop zij dat tracht te schetsen…. ik heb mijn twijfels.

Helaas. Ik hoop dat haar volgende boek, dat in september uitkomt, beter is. Dat gaat over Shapeshifting Women. Klinkt veelbelovend. Of ik het ga lezen, dat weet ik nog niet. Ik verander vaak genoeg van vorm. Helemaal uit mezelf.

Naschrift: (niet specifiek over dit boek, maar in het algemeen:)
Ik geloof dat ik het een beetje (wat zeg ik: verschrikkelijk) gehad heb met al die zelfhelp-boeken, dat zweverig geklets in de ruimte, dat semi-magische ‘ontsteek-nu-een-paarse-kaars-in-het-zuiden’ geleuter en mindful op je meditatiematje zitten terwijl je werkt aan jeZELF, ZELF, ZELF. Misschien moeten we juist wat minder met onszelf bezig zijn, wat minder navelstaren, wat minimaliseren op dat gebied. Blijft er tijd over voor echte dingen. Met je gezin en zo. Of je gemeenschap. Geef mij een goed verhaal en mijn creatieve geest gaat er zelf wel mee aan de slag. Zo werken sprookjes immers ook, al eeuwen lang. Daar heb je geen duur boek bij nodig.

nb: de recensie is al eerder verschenen, onder mijn schrijfnaam ‘Schrijfster aan Zee’. Dat je niet denkt: dat heeft ze gekopieerd. Ik zou niet durven.

Huis bij de Zee

Waarheen gaat de wind als zij moe is?
Legt ze zich neer op een rustige rotsige plek of blijft ze hangen tussen de zoete naalden van een zee-den?

Waarheen gaat de meeuw als zij moe is? Laat ze zich met een zucht op het water zakken, zachtjes peddelend met haar poten, zich eenvoudig overgevend aan de stroom van het water? Of spreidt ze slechts haar witgrijze vleugels en laat ze zich gedachteloos meenemen door de wind? Vindt ze een grijze rots waar ze ten lange leste haar turende, priemende blik kan neerslaan?

Waarheen gaan gedachten wanneer zij moe zijn, de geest wanneer ze is uitgeput? Jut zij zichzelf steeds verder op, als een trein zonder remmen, of zoekt zij rotsen waar ze zich tegenaan kan vleien? Lagunes waar ze in kan wegzakken? Misschien roept zij, net als een kind: help me! Leg me neer! Geef me een zacht bed waar ik tot rust kan komen! Jut me niet langer op, maar geef me een kalme baai, uit de wind, met zacht, wit zand en zeeblauw water!

Ik denk het. 
Maar wie luistert?